Etappe 3 van de DMT loopt in 26 kilometer van Gulpen naar Mheer. Ik ben uitgestapt in Gulpen halte Oude Geul, en daarvandaan kon ik vrijwel meteen beginnen met het beklimmen van de eerste van de drie toppen die vandaag aangedaan zouden worden: de Gulperberg. Deze klim viel best mee vergeleken bij de eerdere “bergen”. De rustdag heeft mijn voeten en lichaam goed gedaan, maar het zou erg warm worden: rond de 26 graden. Niet ideaal om in te klimmen, maar goed. Vol goede moed ben ik weer afgedaald, het Geuldal in.
Daar werd ik opnieuw getrakteerd op prachtige panorama’s, waaronder uitzicht op het bijna-mediteraanse Eyserbos. Het Eyserbos met verderop de Eyserberg, waar ik twee dagen hiervoor nog enorm heb geworsteld met de wandeling. Good Old Times… Niet echt, maar nu ik erop terugkijk, zijn toch de mooie herinneringen me het meest bijgebleven. Die pijn? Die ben ik eigenlijk alweer vergeten… Gek, hè? Herkenbaar? Let me know, dan weet ik dat ik niet de enige wandelaar ben die dit heeft, haha!
Het was fijn om best vaak beschut te lopen, zeker met de warmte. Vanwege deze warmte (en de pijn in mijn voeten zondag) heb ik vaker gepauzeerd. Iets dat ik normaal niet doe, omdat ik van stevig doorlopen houd. Maar mijn lichaam won van mijn prestatiedrang en ik geef toe dat het heerlijk is om tussendoor gewoon ergens neer te ploffen en met je benen omhoog uit te rusten en iets te eten. Er zijn ook een paar keer medewandelaren bij me komen zitten, waarmee ik gezellig gekletst heb.
Op top 2, de Hakkenberg, was er niet echt een uitzicht, omdat deze top middenin een bos was. De berg heeft deze naam gekregen, omdat het Bovenste Bos (het donkere woud op de berg) werd gebruikt voor hakhout.
Wat ook gaaf is, is dat de grenzen van Nederland, Vlaanderen en Wallonië op de berg samenkomen, dus je bereikt nog een keer een drielandenpunt!
Toen het écht warm begon te worden, liep ik gelukkig opnieuw vrij beschut en kwam ik het stromende beekje van bovenstaande foto tegen. Heerlijk, want daar heb ik mijn wikkelsjaaltje in gedaan, zodat ik een deze om mijn nek kon leggen voor wat verkoeling (goede tip van Youtube-kanaal Amanda Outside)!
Uiteindelijk werd het, ondanks de beschutting, toch te warm en voelde het alsof mijn voeten in mijn schoenen gekookt werden en zouden ontploffen. Wat bleek aan het einde van de wandeling? Dat ik nog even 1,5 km extra naar een bushalte kon lopen. Om te janken! Maar ja, er zat niets anders op, dus hup, maar doorgelopen.
Op de derde en laatste top van deze etappe bijgekomen in de schaduw en begroet door een stel nieuwsgierige runderen. Eén van de kalfjes was erg dapper en kwam aan mijn hand snuffelen. Dat zijn voor mij leuke extraatjes op zo’n wandeling: contact met de natuur en dan met name alles dat er in de lokale omgeving leeft.
Het was opnieuw een prachtige wandeling, maar ik raad sterk af om deze tocht in warm weer te gaan lopen. Je voeten (en hele lichaam eigenlijk) zullen dankbaar zijn 😉
