Vandaag heb ik de laatste “etappe” van mijn wandeltrainingsweekend voltooid. Er stond nog één wandeling op de planning, namelijk het beklimmen van de Amerongse Berg, op de Utrechtse Heuvelrug. De Utrechtse Heuvelrug is naast de Veluwe en de Loonse en Drunense Duinen één van mijn favoriete Nationale Parken van Nederland, dus op mijn terugweg naar huis ben ik daar gestopt.
Het plan was om een wandelroute die ik op internet heb gevonden te volgen, maar dat liep niet zoals verwacht. Parkeren was al lastig: het parkeerstrookje voor bezoekers lag op bijna een km afstand van het startpunt van de route. Het startpunt zelf was moeilijk te vinden, dus ik was ergens beland waarvandaan ik nog een pokkeneind naar het punt moest lopen, voordat ik de route kon volgen. Omdat elke spiervezel in mijn benen meteen schreeuwde dat ik Gekke Henkie niet ben, heb ik dat plan dus maar laten varen. Ik moest en zou wél de Berg beklimmen, dus via Google Maps ben ik daar naartoe gelopen en heb ik de 69 meter hoge “berg” beklommen. Het was ontzettend rustig in de omgeving, waardoor ik de hele wandeling allerlei vrolijke vogels kon horen fluiten.
Tussen het Gooimeer bij Huizen en de Nederrijn bij Rhenen ligt de Utrechtse Heuvelrug. De Amerongse Berg is met 69 meter boven NAP het hoogste punt. Voor een deel grenst de Heuvelrug aan het rivierdal van de Nederrijn. In Nederland is het heel bijzonder dat een heuvelrug en rivierdal zó dicht bij elkaar liggen.
Sinds midden oktober 2003 heeft de Utrechtse Heuvelrug de status van Nationaal Park. Deze status is een waarborg dat het gebied groen blijft en dat er geen stukken verdwijnen voor de aanleg van wegen of bouw van kantoren en huizen. Super, als je het mij vraagt.
In dit grote aaneengesloten natuurgebied hebben planten en dieren volop de ruimte om te leven, zich voor te planten en zich te verplaatsen. Helaas vormt de A12 een grote barrière, maar er zijn plannen om een ecoduct (een natuurbrug) te bouwen.
Het beklimmen van de berg was best uitdagend, maar ik vond het een fijne manier van oefenen. Zo fijn, dat ik via een andere kant nog een keer naar de top ben geklommen. Nee, grapje. Dat ging per ongeluk, maar ik vond het oprecht fijn om vaker te kunnen klimmen en dalen. Daar zijn de heuvelruggen in Nederland wel echt super voor!
Na toch ongeveer 8 km in het gebied te hebben rond gezworven, wilde ik terug naar de auto lopen, maar dat was nog een hele zoektocht, omdat ik geen duidelijk adres had van mijn startpunt en waar ik mijn auto heb geparkeerd. Gelukkig kwam ik een aantal herkenningspunten tegen, waardoor ik na in totaal 10,5 km wandelen bij mijn autootje kwam. Per toeval ben ik nog langs een grafheuvel gelopen, wat ik een cool extraatje vond.
Al met al was het een prima wandeling en was het weer veel beter dan de afgelopen twee dagen, op een enkele hagelbui na. Als ik een top 3 moet maken van de wandelingen, dan komt het Valkschepad van gisteren met stip op nummer één, gevolgd door de Signaal Imbosch route van zaterdag en op nummer drie deze beklimming van de Amerongse Berg. Dat betekent niet dat dit gebied geen bezoekje waard is, hoor! Vanaf de berg heb je een uitzicht dat tot over de Nederrijn loopt. Ik heb foto’s gemaakt, maar die zijn helaas niet goed gelukt. Zelf maar gaan kijken dus 😉
Nu weer thuis, in de stad. De natuurgebieden achter me laten valt me altijd zwaar, maar binnenkort ben ik er weer voor een nieuwe wandeltraining. Deze keer met minder heuvels, maar méér kilometers… Stay tuned!
