De vierde en laatste etappe van de DMT alweer… Ondanks al mijn gemopper en de pijn in mijn voeten (en lichaam) was dit zo’n mooie ervaring! Mijn eerste meerdaagse wandeltocht en LAW (Langeafstandswandeling), én voor het eerst zo lang alleen op pad. Ik heb ontzettend genoten van de vrijheid, de rust, de natuur en de gastvrijheid in het Bourgondische Zuid-Limburg. Wat een lieve en gezellige mensen hier! Alsof je, zodra je Limburg inrijdt, instant relaxed word. Zo’n effect heeft het leven hier op je. Geweldig!
Het was een stuk koeler, zo’n 22 graden op het warmste moment van de dag, en het was ook vrij bewolkt. Voor mij een verademing! Het heeft zelfs even geregend. De verkoeling die dit weer bracht was erg fijn na de warmte tijdens de afgelopen wandelingen. Het gaf de omgeving ook een mysterieuze uitstraling, zeker in de bossen en bij de kalkstenen muren. In één van de bossen, vrij ver aan het begin, was er een pad waar vermoedelijk een beekje stroomt als het erg heeft geregend. Ik liep namelijk een kilometer of twee over honderden lossen keien! Wel een grappig gezicht, alsof je niet meer stevig op je benen kunt staan. Ik kwam nog een ouder stel tegen op hetzelfde pad. Toen ik ze passeerde, zei ik nog dat ze voorzichtig moesten zijn. De man zei hetzelfde tegen mij en na een (iets te) zelfverzekerde “Komt goed!” stootte ik mijn voet tegen een steen en ging ik bijna op mijn smoel. Ik hoorde ze natuurlijk lachen, en gelukkig kon ik ook. Het was ook een soort “karma”. Ja ja, Dutch Mountain Trail, ik onthoud dat je zwaarder bent dan ik denk.
Na het overleven van deze beproeving voor mijn gewrichten en balans kwam ik weer in de bewoonde wereld. Ik moest naar het pontje in Eijsden, waarmee ik in Lanaye in België zou komen.
Het pontje vaart van april tot oktober van 10:00 – 18:00 uur en kost geen drol: €1,20 p.p. Nou, daar ga ik geen kilometer extra voor omlopen. Omlopen is namelijk ook een optie. Dat zul je moeten doen in de wintermaanden, want dan vaart het pontje niet. Ook niet bij een hoge waterstand en slecht weer, trouwens, dus wees daar goed op voorbereid. Omlopen is geloof ik zo’n 8 kilometer extra, terwijl de oversteek per pontje nog geen tien minuten duurt.
Na het verlaten van de pont ben je dus in België en loop je een behoorlijk stuk langs de Maas. Vervolgens moest ik wél een stukje omlopen, omdat ik de route niet meer kon volgen vanwege een (waarschijnlijk sinds kort) doodlopende weg. Gelukkig was dat geen 8 kilometer. Je komt dan bij de grens met Wallonië uit!
Daarvandaan loop je een vrij lang stuk over beton. Vind ik persoonlijk geen hol aan, dus ik had ook niets meer om me af te leiden van de pijn in mijn voeten, want jawel hoor: die was er weer!
Na dit saaie stuk mocht ik weer gaan klimmen. Op weg naar de laatste (berg)top van de Trail: d’n Observant. Helemaal happy en vol zelfvertrouwen begon ik aan de klim, maar werd tot stilstand gedwongen door het onheilspellende bos waar ik eerst doorheen moest. “Onheilspellend” was in dit geval fascinerend en indrukwekkend voor mij.
Creepy, maar gaaf! Ik ben doorgelopen en las op Facebook een reactie van een dame op een post in de DMT groep: d’n Observant beklimmen is voor haar verrassend uitdagend gebleken. Er zijn namelijk twee paden omhoog: een geleidelijk pad (“makkelijk”) en een steil pad (“moeilijk”). Zij had het steile pad genomen en moest op handen en voeten omhoog klimmen! “Haha, cool,” dacht ik nog. Ik zou Priscilla niet zijn als ik het makkelijke pad zou nemen, dus… Met mijn koppige hoofd nam ik het steile pad. Want ja, dat kon nog wel. Ik was toch bijna klaar!
Nou, wat had ik dat mooi mis! De foto hierboven laat enigszins zien hoe steil omhoog de paden liepen, maar je kunt het niet helemaal goed zien. Ik heb ook op handen en voeten omhoog moeten klimmen. Het was nog gevaarlijk ook, want er lag allemaal los zand dat onder je voeten verschoof. Ook de losse stenen die her en der lagen maakten het tricky. Dankzij een paar bomen en boomwortels kon ik uiteindelijk toch ongedeerd boven komen. Wel een keer bijna achterover gevallen vanwege het gewicht van mijn rugzak, maar pfew, toch blijven staan.
De klim heeft me ook nu, in de laatste etappe, weer tot het uiterste gedreven, maar het hield me wel scherp! Eén misstap en ik had beneden gelegen. En wie zou me dan komen helpen? Precies. De regenwormen, hooguit.
D’n Observant is een afvalberg. De berg bestaat uit deklagen van de Sint Pietersberg, die in de jaren vijftig deels werd afgegraven voor het winnen van mergel (soort kalksteen). Zijn naam is afkomstig van het Franciscaanse Observantenklooster dat vroeger op de Sint Pietersberg stond.
Na het beklimmen van de zevende en laatste summit was het eindelijk tijd om richting finish te lopen. Met nog zo’n 8 km te gaan was het einde in zicht, maar die laatste kilometers waren opnieuw het zwaarst. Mijn voeten kookten wéér en ondanks dat de pijn minder erg was dan bij etappe 2 en 3 was het niet bepaald prettig. Wat wel heel gaaf om te zien was, waren de voormalige ENCI-groeve en de kalkstenen muren tussen deze groeve en de Sint Pietersberg.
De cementfabrieken van de ENCI (Eerste Nederlandse Cement Industrie) liggen sinds september 2020 stil, maar de groeve is nu vrij toegankelijk voor bezoekers en wordt beheerd door Natuurmonumenten.
Zoals je op de foto hierboven kunt zien, zit er een trap aan de muur vast. Dat was ook een “leuke” verrassing: die mocht ik op! Bovenaan kom je op de top van de Sint Pietersberg, het eindpunt van het bekende Pieterpad. Heel eerlijk: ik werd er op dat moment niet vrolijk van.
Toen was het écht tijd om naar de finish in Maastricht te lopen. Ik merkte meteen dat ik weer in de grote stad kwam: mensen groetten niet meer, er was herrie en er waren weer behoorlijk wat aso’s. Het was voor mij al duidelijk, maar nu helemaal: ik hoor niet in de stad, maar in een gezellig dorp. De stad zelf is natuurlijk wel mooi, al ben ik meer van de natuur dan van gebouwen en infrastructuur.
Het was geweldig om te finishen en Station Maastricht voor me te zien! Ik had iets eerder al lekker mijn schoenen verwisseld voor sandaaltjes en zo ben ik op mijn gemakje naar het station gelopen. Wat een top ervaring, maar wat heeft het me uitgedaagd! Ik heb op meerdere momenten écht op het punt gestaan om te stoppen en op een ander moment de andere etappes te lopen. Met behulp van het thuisfront, mijn trouwe supporters, ben ik toch doorgelopen en heb ik de hele godganse Trail uitgelopen. Het grootste gevecht is dat met jezelf, en het klinkt cliché, maar het is echt waar: vergeet niet dat je sterker bent en meer aan kunt dan je denkt. En wordt het zwaar (lees: bijna ondraaglijk), denk dan terug aan waarom je bent begonnen. Ik wilde vooral genieten van de omgeving en mezelf op een geheel nieuwe manier uitdagen, en dat is gelukt.
Ik wil de Trail graag nog eens lopen, maar dan zeker wanneer het koeler is en wanneer ik mijn inlegzolen en schoenen heb laten nakijken. Dat ze zo knelden, is volgens mij niet de bedoeling. Ik heb ook al een andere uitdaging gevonden: het Krijtpad. Dit streekpad loopt dwars door Zuid-Limburg, van Maastricht naar Vaals en weer terug naar Maastricht. De etappes zijn iets korter, maar het leidt je wel weer door dit on-Nederlandse landschap. Dus… Zuid-Limburg, tot snel!
LET OP: Ga dit pad niet ongetraind, in de hitte of met nat weer lopen! Het kan écht goed fout gaan.
Zorg dat je goed voorbereid op pad gaat, schaf het routeboekje aan, download de GPX-route en zorg dat je een kwalitatieve uitrusting hebt. Wil je advies of trainen? Dan kun je vrijblijvend contact met me opnemen. Ik help je graag met het verwezenlijken van je wandeldromen!
