Je hoort het steeds vaker: burn-outs, overspannenheid, veel ziekteverzuim en noem maar op. Dit zijn gevolgen van het niet mee kunnen komen met de ongelooflijk snelle maatschappij, waarin niet alles snel, maar ook het liefst perfect moet gebeuren. Vooral jongeren voelen de druk om aan deze eisen te voldoen. Mensen lijken te vergeten wat er belangrijk voor ze is en wat hen nu écht gelukkig maakt: waar zij voor leven. Ik ben er een voorbeeld van. Daarom wil ik een stukje met je delen over mijn ervaring en hoe ik op het punt kwam om een verandering te maken.
Op de website heb ik eerder al een stukje geschreven over dat ik in 2022 overspannen ben geraakt en bijna in een burn-out terechtkwam. Ik vertel daar graag over, omdat ik weet dat er met mij velen anderen zijn die dezelfde klachten ervaren. Het is me opgevallen dat ik vaak dezelfde reactie krijg van mensen waarmee ik hierover praat: ‘Goh, wat goed dat je daar zo open over bent.’ Ik krijg op zo’n moment vaak het gevoel dat ze het oprecht bijzonder vinden dat ik er zo makkelijk over vertel, en dat vind ik juist bijzonder. Ik schaam me er niet voor en ben van mening dat er meer openheid over psychische klachten moet komen. Vergeleken met een aantal jaren terug is dat zeker al verbeterd, maar er kan nog meer gebeuren. Ik ben niet altijd even open en kwetsbaar geweest.
Als kind ben ik erg gepest, zowel op de basisschool als op de middelbare school, en daardoor ging ik me afsluiten voor anderen. Ik wilde namelijk niet dat ze me nog meer pijn zouden doen of dingen die ik hen in vertrouwen vertelde, tegen me zouden gebruiken. Daarom trok ik een soort harnas aan, bouwde ik een ondoordringbare muur om me heen en duwde ik mensen het liefst van me weg. Dat veranderde dankzij vriendschappen die ik op mijn sportvereniging heb gemaakt, bij Hapkido. Ik leerde dat niet iedereen je pijn wil doen en dat het oké is om je open te stellen. Als jij je namelijk niet openstelt of durft toe te geven dat je kwetsbaar bent, dan kunnen anderen je ook niet helpen. En dat is nu net wat mij heeft geholpen tijdens de periode waarin ik overspannen raakte.
Ook ik heb altijd een enorme prestatie- en bewijsdrang gehad, mede door mijn pestverleden. De meeste mensen zien mij als een onverwoestbare machine die altijd maar doorgaat. Dat was ik ook. Tenminste, dat liet ik hen én mezelf geloven.
Toen ik in 2021 mijn eigen woning toegewezen kreeg en samen met mijn jongere zus het huis uit ging, was ik door het dolle heen. Ik stond al vanaf 2017 ingeschreven en nu kon ik eindelijk op eigen benen staan! De verbouwing en verhuizing konden me niet snel genoeg gaan, maar… Het moest allemaal wel perfect gaan. Precies zoals ik gepland had. Ik liet me keihard uit het veld slaan door tegenslagen op dat gebied, want ik wilde zo graag. Tegelijkertijd wilde ik blijven sporten, lange wandelingen blijven maken, voor mijn honden blijven zorgen én blijven studeren. Dat ging tenslotte al die jaren ervoor ook “wel oké”.
Tijdens de verbouwing merkte ik al dat ik erg gestrest, prikkelbaar en moe was. Erger dan voorheen. Uiteindelijk gebeurde er iets in de privésfeer en daardoor wist ik voor het eerst oprecht niet hoe ik met deze situatie moest omgaan. Dat heb ik normaal nooit: ik ben een aanpakker en probleemoplosser, dus dit was iets heel geks voor me. Om mijn hoofd leeg te maken wilde ik de volgende morgen een stuk gaan wandelen, maar ik voelde me bij het opstaan ziek: misselijk, hoofdpijn, buikpijn en wat ik het ergste vond, was de vreemde vorm van “spierpijn”. Ik ben wel wat gewend als fanatieke sporter, maar dit gevoel was zo vreemd; alsof de spierpijn in mijn pezen en botten zat. Die wandeling zou twee uur duren, maar ik heb het een halfuur volgehouden.
De maanden die erop volgden waren erg heftig en emotioneel. Ik heb bloedonderzoek laten doen, maar daar kwam niets uit. Toen wist ik dat het iets mentaals moest zijn. Na de Veteranendag in 2022 zat ik thuis op de bank en voelden mijn benen aan alsof ik 30 km had gelopen. Mijn linkerbeen begon toen zelfs uitvalverschijnselen te vertonen: ik dacht dat ik een beroerte kreeg of iets dergelijks, ik schrok me rot!
Bekende signalen van overspannenheid en burn-out:
- vermoeidheid
- slecht slapen
- prikkelbaar zijn
- niet tegen drukte of lawaai kunnen
- gemakkelijk huilen
- piekeren
- een gejaagd gevoel
- moeite met concentreren en onthouden
- het gevoel het niet meer aan te kunnen
- geen overzicht hebben
- machteloosheid
- controle of grip verliezen
- niet meer normaal kunnen functioneren op het werk en ook dagelijkse huishoudelijke taken kosten moeite
Lichamelijke klachten:
Hoofdpijn, buik- en maagklachten, duizeligheid of hartkloppingen.
Bij burn-out is er sprake van deze klachten, maar heeft iemand er langer dan zes maanden last van.
Bron: https://www.cz.nl/zakelijk/arbeidsrisicos/werkstress/overspannen
Na een bezoekje aan de huisarts bleek dat ik overspannenheidsklachten vertoonde. Hij verwees me door naar de GGZ, waar ik online met een psycholoog kon praten en hoewel ik voorheen niet de persoon was die makkelijk om hulp vroeg, heb ik geen moment spijt gehad van dit traject. Mijn psychologe was iemand met wie ik vooral kon sparren, gedachten op een rijtje kon zetten en gevoelens kon ontdekken. Ze heeft me geholpen om een aantal traumatische gebeurtenissen uit mijn verleden te verwerken en om mijn gedachten te herprogrammeren. Ik leer hoe belangrijk rust en ontspanning voor je is en bovenal ontdekte ik mijn waarden en prioriteiten. Dat laatste is tot op de dag van vandaag de rode lijn in mijn leven: ik weet waar ik voor sta en waar ik in geloof, waardoor het makkelijker is om keuzes te maken en mezelf voorop te stellen.
Langzaam maar zeker herstelde ik. Ik moet er vandaag de dag nog steeds heel bewust op letten dat ik me niet in bepaalde dingen laat meeslepen, maar ik vertrouw meer op mijn gevoel en kan beter luisteren naar wat mijn lichaam me vertelt. Ik slaap weer beter, heb meer energie, maar bovenal zit ik weer veel lekkerder in mijn vel en herken ik mezelf weer. Ik ben mezelf verloren, maar mede dankzij een aantal mensen, die er gedurende deze periode voor me zijn geweest, heb ik mezelf hervonden en daar ben ik voor altijd dankbaar voor.
No one can destroy iron, but it’s own rust can.
Similarly, no one can destroy a person, but it’s own mindset can.
Bedankt, Sir Henk voor deze mooie eyeopener
Herken jij je in dit verhaal en/of heb je last van soortgelijke klachten? Ga dan eens langs bij de huisarts. Deze kan je doorverwijzen naar de hulp die je nodig hebt. Om hulp vragen en praten over je mentale gezondheid is een teken van kracht, niet van zwakte. Het is enorm dapper om om hulp te vragen en deze ook aan te nemen.
Je mag mij ook altijd benaderen als je vragen hebt, een luisterend oor nodig hebt of als je ook met iemand wil sparren die je niet veroordeeld. Daar bied ik de coachingsessies voor aan. Het is mijn missie om ervoor te zorgen dat jij ook die verbinding met jezelf weer vindt, want dat is je zo gegund!
Dank je wel voor het lezen van mijn verhaal en als jij of een naaste iets soortgelijks doormaakt, dan wens ik je alle liefde en succes toe ❤
