Elke eerste zaterdag van augustus organiseert de S RVV (Stichting Recreatie Veluwe & Vallei) de Paraglider wandeltocht. Deze wandeling maakt onderdeel uit van vier herdenkingstochten die in het teken staan van de bevrijding van Nederland, waaronder ook de Capitulatiewandeltocht (elke eerste zaterdag na Bevrijdingsdag), de Grebbevallei wandeltocht (elke eerste zaterdag in van juli) en de Pegasus wandeltocht (elke laatste zaterdag van september) vallen.
Ik loop deze wandeltochten al sinds september 2021 mee, nadat ik tijdens de gezamenlijke wandeling van de Walk4Veterans in Doorn in gesprek raakte met een medewandelaar. Inmiddels heb ik de Capitulatiewandeltocht één keer gelopen, en de Grebbevallei en Paraglider wandeltocht twee keer. In september ga ik de Pegasus wandeltocht voor de derde (!) keer meelopen. Dat is namelijk mijn persoonlijke favoriet.
Gisteren was het dus de beurt aan de Paraglider wandeltocht in Ede en Wolfheze. Deze tocht heeft twee startpunten: bij restaurant Bloem in Ede en camping de Lindenhof in Wolfheze. Leuk weetje: op de Lindenhof is een klein particulier Glider (zweefvliegtuig) museum ingericht waar je tijdens de wandeltocht gratis een kijkje kunt nemen. Erg interessant voor de liefhebber!
Ik ben er zelf nog niet geweest, omdat ik van doorstappen hou, maar ik ben van plan er eens rustig een kijkje te gaan nemen. Dus mocht je mee willen, laat het me weten!
Ik ben gestart bij restaurant Bloem in Ede. Daar ben ik vorig jaar ook gestart en er is daar – en tegenover het restaurant, bij de Schaapskooi – voldoende parkeergelegenheid. Het mooie aan parkeren bij de Schaapskooi is dat je meteen bij een monument voor de luchtlandingstroepen staat.
Deelnemen aan de wandeling kan voor een kleine bijdrage: €6,- en €5,- als je lid bent van de KWBN (Koninklijke Wandel Bond Nederland). Ik ben geen lid meer, maar ik betaal die extra euro met liefde. Deze wandelingen worden namelijk altijd tot in de puntjes verzorgd door enthousiaste vrijwilligers. Tijdens elke wandeltocht van de SRVV zijn er namelijk meerdere rust- en controlepunten met vaak horecagelegenheid. Je kunt ook bij elke stop fatsoenlijk naar het toilet. Nu heb ik geen moeite met de bosjes, maar het is wel fijn om “normaal” te kunnen plassen.
De wandeling werd – zoals altijd – volledig en duidelijk aangegeven met pijltjes en liep door het natuurgebied Planken Wambuis, door Wolfheze in de gemeente Renkum, over camping de Lindenhof en over de Ginkelse Heide. Van ongeveer half augustus t/m half september staat de heide in bloei en kun je genieten van de prachtige paarse bloemen! Gisteren was het helaas nog te vroeg, maar wil je op de Veluwe van deze pracht gaan genieten, dan kun je hier de mooiste plekken vinden.
Planken Wambuis is één van mijn favoriete plekken op de Veluwe. Je vindt er bossen, wat stuifzand, heide en open vlakten met allerlei fiets- en wandelroutes. Ik ben hier al vaker geweest, maar ik raak steeds weer betoverd door dit mooie, rustgevende gebied vol wilde dieren. Ik heb er al een een ree gespot, maar het spannendst en meest indrukwekkend vind ik tot nu toe de Spaanse runderen en wilde paarden. De dieren lijken inmiddels wel gewend aan mensen, maar toch. Ik houd wel netjes afstand.
Met één van de wilde paarden was afstand houden iets laatiger: deze stond namelijk op het zandpad, haha! Ik vind het heerlijk om tegen dieren te kletsen, ook om aan te geven dat ik eraan kom en ze niet wil laten schrikken, maar vooral omdat ik het gezellig vind. Ik merk namelijk dat de dieren zich daardoor vaak gerustgesteld lijken te voelen en dat betekent dat ze er minder snel vandoor gaan, waardoor ik ze op mijn gemakje kan bekijken.
De eerste stop was “al” na vijf kilometer. Kwam wel goed uit, want ik moest naar het toilet. Hele lieve vrijwilliger die me mijn eerste stempel gaf, waarna ik mijn wandeling kon voortzetten. Nog even aan de praat geraakt met een medewandelaar, maar daarna gaan genieten van de rust en stilte. Het gebeurt vaak dat je het eerste gedeelte van de wandeling met een aantal mensen om je heen loopt, maar naarmate je verder komt, wordt het steeds rustiger. De meeste mensen zijn namelijk al wat ouder (met alle respect!), maar die genieten dan vaak bij één van de controleposten van een hapje en een drankje. Groot gelijk, maar ik loop graag in één keer door.
Ik heb na het eerste checkpoint wel 10 km moeten lopen tot ik eindelijk bij de camping kwam. Daar was ik niet héél blij mee, want ja, als je veel drinkt om gehydrateerd te blijven, dan moet je ook veel plassen. Uiteindelijk vond ik het toch wel fijn dat ik er na twee controlepunten al 15 km op had zitten, want met nog twee controlepunten te gaan hoefde ik niet zo ver meer van het ene naar het andere punt en naar de finish te lopen!
Ik geniet zelf het meeste van de momenten waarop ik dus niemand om me heen heb. Ik laat me nog wel eens meeslepen en uitdagen door wandelaren die sneller dan ik lopen, die vóór me lopen of die me juist willen inhalen. Ik vind het stiekem erg leuk als iemand er lang over moet doen om me in te halen. Dan denk ik: ‘Toch nog best lastig, hè? Iemand met van die korte beentjes inhalen?’ Ik vind het heerlijk om lekker door te lopen, en ik haal met mijn korte benen ook een behoorlijke snelheid, maar wanneer ik me te veel laat meeslepen, betekent dat veel stijfheid of zelfs blessures. Dus moet ik er goed op letten dat ik me gedraag. Dat is dus één van de redenen waarom ik graag alleen loop.
Een andere reden is omdat ik zo in de natuur kan opgaan en wil genieten van de stilte en rust om me heen. Ik heb me nooit thuisgevoeld in de stad en deze momenten geven me juist een gevoel van thuiskomen. Ik hoor in de bossen en daarom koester ik zulke momenten enorm. Ik word altijd ontzettend enthousiast van paddestoelen, planten, bloemen en de dieren. Wat ik op de Veluwe zo leuk vind, zijn de mestkevers. Mestkevers, ja. Het zijn glanzende zwarte kevers die echt heel mooi zijn voor een insect, al zeg ik het zelf.
Ik ben dus ook zo’n persoon die deze kevertjes helpt. Ze liggen namelijk nog wel eens op hun rug te spartelen, dus ik stop dan en draai ze om, zodat ze weer op hun pootjes terechtkomen. Dat deed ik gisteren ook, vlak voor de voeten van andere wandelaren. Ik kan me voorstellen dat het een vreemd gezicht is om iemand te zien stoppen en om dan zo’n beestje te zien omdraaien, maar eerlijk: het doet me helemaal niets wat anderen ervan vinden. Ik ben blij dat ik zo’n beestje van de dood heb kunnen redden en dat ze nu hun weg weer konden vervolgen.
Ik heb het grootste gedeelte van de wandeling droog kunnen lopen. Lekker zonder jas ook, want koud was het niet. Net rond de laatste twee kilometer begon het te druppelen en voor ik het wist, was ik kletsnat. Het ging namelijk steeds harder regenen. Mijn tip: neem droge kleding mee als er regen wordt verwacht. Van natte sokken kun je namelijk blaren krijgen en natte kleding is sowieso niet fijn. Je kunt namelijk goed ziek worden. Gelukkig was ik zelf ook zo verstandig om droge kleding mee te nemen en daardoor kon ik na het finishen een droog shirt aantrekken.
Al met al was dit weer een geslaagde wandeltocht. Bij de vier wandeltochten hoort een wandelpaspoort, waarin je elke wandeling kunt laten aftekenen. Als je alle vier de wandelingen hebt uitgelopen, krijg je een extra herinnering cadeau. Ik kreeg een rugzakje. Leuk kleinigheidje, maar ik loop mee voor de ervaring. Wat ik hiermee wil laten zien, is dat de SRVV een gepassioneerde organisatie is, met hart voor het in ere houden van zij die voor onze vrijheid hebben gestreden. En daar ben ik ze heel dankbaar voor. Daarom zal ik de wandelingen dus blijven meelopen.
Heb jij wel eens meegedaan aan één van deze wandelingen?
