Ik liep al een paar jaar rond met het idee om de Dutch Mountain Trail in Zuid-Limburg te gaan wandelen. De DMT is een langeafstandswandeling (LAW) van 101 km, die op te delen is in verschillende etappes. De “officiële” versie, die van het routeboekje, heeft er vier. Dit jaar is het dan zo ver: ik heb verlof opgenomen en ben op vrijdag 2 juni met de trein naar Eygelshoven (Kerkrade) vertrokken!
Op zaterdag 3 juni ben ik rond 09:00 uur begonnen aan de route vanaf treinstation Eygelshoven. Ik heb vrijdagavond in het dorp kunnen logeren bij de B&B van Gabriela Stroe via stichting Vrienden op de Fiets. Dit is een stichting waarbij je voor €25,- (soms iets meer vanwege toeristenbelasting) een nachtje kunt logeren bij particuliere adressen. Zo kun je bijvoorbeeld bij iemand terechtkomen die een extra kamer over heeft. Een ontbijt is inbegrepen. Goede deal toch? Voorwaarde is wel dat je te voet, met de fiets, met de kano of op skates komt. Alles behalve met de auto, tenzij het adres het startpunt is van je trektocht of iets dergelijks. Meer informatie vindt je op hun website (:
Na mijn start in Eygelshoven belandde ik al meteen in een geweldige omgeving en kon ik al vrij snel gaan klimmen. Het viel eerlijk gezegd allemaal best mee, tot de eerste “summit” oftewel de eerste top: de Wilhelminaberg. Ik vind mezelf aardig fit, maar ik heb mezelf nog nooit zo hard horen hijgen…
De eerste top, de eerste van de Seven Summits, is de Wilhelminaberg. Vanaf de top heb je een geweldig uitzicht op Kerkrade.
De berg is ontstaan als steenstortberg van de Staatsmijn Wilhelmina, die van 1906 tot 1969 bestond (Een aardige man die ik onderweg tegenkwam vertelde me hierover). De voormalige mijnterreinen worden tegenwoordig ergens anders voor gebruikt. Denk maar aan Pinkpop, SnowWorld en de GaiaZOO.
In het begin viel het lopen met een zwaar beladen rugzak ook mee, maar ik heb het uiteindelijk echt wel gevoeld, hoor. Jeetje, wat was het zwaar! De tas, de tocht en dan nog het beklimmen van de tweede summit, de Schneeberg, die blijkbaar in Duitsland ligt! En dat vlak voor het einde van de eerste etappe… Maar de omgeving is werkelijk waan-zin-nig! Mijn foto’s doen de vergezichten en omgeving absoluut geen recht aan.
De top van de Schneeberg ligt dus in Duitsland en dankt zijn naam aan de opvallende kleur die het in de zomer heeft dankzij de kalkgrond.
Je waant je echt even in het buitenland, en dat ben je op de top van de Schneeberg dus ook. Je loopt ook nog een fors stuk langs de Duitse grens. Zo heb je bijvoorbeeld een mooi uitzicht op het Duitse Bocholtz.
Natuurlijk ging het niet allemaal even soepel. Ik ben zowaar niet verkeerd gelopen (He-he, eindelijk! Hier sta ik namelijk om bekend), maar ik kon na ongeveer 5 km mijn hele tas met vochtige doekje poetsen, omdat mijn zonnebrandcrème is gaan lekken. De hele inhoud van de fles zat in mijn tas en aan al mijn spullen. Daar was ik op z’n zachtst gezegd niet blij mee, maar goed. “It is what it is,” zoals Max Verstappen eens zo mooi zei.
Ik was wel ontzettend blij dat ik de bus naar mijn hotel kon pakken en deze stopte recht voor de deur! Maar het eerste dat ik dus op mijn kamer heb kunnen doen, was het poetsen van mijn spullen. Gelukkig zit er in Vaals, het startpunt van Etappe 2, een winkelstraat, zodat ik in elk geval nieuwe zonnebrandcrème kan kopen. Met het stralende weer is dat namelijk wel echt nodig.
Wil je meer foto’s zien? Ga dan naar mijn persoonlijke instagrampagina: @priscillasadventures. Hier deel ik al mijn foto’s en video’s (:
