Ik heb erg uitgekeken naar deze wandeling. Waarom? Nou, omdat ik in 2021 dankzij mijn eerste wandelevenement – de Walk4Veterans – kennismaakte met het prachtige Doorn en op slag verliefd was. Doorn en de Utrechtse Heuvelrug hebben, net als de Veluwe en Loonse & Drunense Duinen, een speciaal plekje in mijn hart en ik kom er ontzettend graag. Het is er z贸 groen!
In eerste instantie zou ik in de Schoorlse Duinen gaan wandelen, maar omdat de weersvoorspelling eerst niet best was, zag ik daar vanaf: ik wilde liever gaan als het zonniger zou zijn. Achteraf gezien had ik dus gewoon kunnen gaan, maar ik heb er zeker geen spijt van dat ik voor de route Doorn – Leersum heb gekozen.
Ik ben rond 10:00 uur gestart en kon al snel mijn jas opbergen, want het was heerlijk weer: zo’n, niet te koud ondanks de soms harde wind en geen wolkje aan de lucht. Ik heb al vaker in Doorn gewandeld, maar de plekken waar ik aan het begin van de route langskwam, kende ik nog niet.
De bovenstaande foto heb ik vlakbij de Maarnse Berg gemaakt. Hier liep ik langs en door een groot, open veld omringd door bomen en zoals je onderop de foto kunt zien, zijn hier ook genoeg paden voor trail running: hardlopen op onverharde paden in de natuur. Ik vind het een mooie plek om eens met de honden te bezoeken: die zijn gek op rondrennen op open velden!
Tijdens de route moest ik een stuk omlopen, omdat Huis te Maarn, 茅茅n van de bezienswaardigheden van de route, niet langer vrij toegankelijk is, maar daardoor kwam ik in de buurt van de 25 meter hoge uitkijktoren de Kaap in Doorn. Ik ben hier al meerdere keren langs gelopen en heb hem vanaf de grond bewonderd, maar nu besloot ik hem dan eindelijk zelf te beklimmen. Had ik beter een andere keer kunnen doen en niet met spierpijn in mijn benen, maar het klimmen zelf viel gelukkig mee.
Bovenin heb je uitzicht over vrijwel de hele Heuvelrug en nog verder! Ik heb een tweetal video’s op de Instagram pagina gedeeld, mocht je nieuwsgierig zijn. En anders… Gewoon zelf beklimmen 馃槈 Het is het waard!
Vanaf de uitkijktoren heb ik weer even moeten zoeken om mijn route te vervolgen, dus ik ben er opnieuw iets vanaf geweken. Via de Kaapse Bossen en boswachterij Leersum kwam ik terecht op de Leersumse Heide. De heide bloeit meestal pas vanaf augustus, dus van de paarse bloemen was helaas nog geen sprake, maar daardoor leek het net alsof ik op safari was. Ik bevind me het liefst in het bos, maar de heide is mijn tweede favoriete plek. Geen straf dus, om hier te moeten lopen.
Mijn route week alleen een beetje af van het hoofdpad, dus ik bevond me ineens in de bosjes, terwijl ik langs en over allemaal omgevallen bomen moest om 眉berhaupt een pad te kunnen volgen. Met mijn korte beentjes is dat een behoorlijke uitdaging, maar ik waande me even in Expeditie Robinson, haha!
Op de heide nog even een pitstop gehouden, omdat ik blaren voelde opkomen, dus ik heb nog wat wandelwol in mijn sok gepropt om dit (hopelijk) te voorkomen. Wandelwol is wol die je op drukpunten en blaargevoelige plekken op je voet kunt doen, waarna je er je sok overheen trekt. Het kost wat moeite om het op z’n plek te houden, maar bij mij werkt het goed!
Na het beklimmen van een paar steile hellingen kwam ik uit bij de Uilentoren. Dit is een toren met vier uilen bovenop en deze toren is gebouwd in 1904. V贸贸r de toren stond een uil alleen, met daarop het verhaal van de uil: 茅茅n van de vier uilen op de toren is een replica, omdat de oorspronkelijke uil er eens vanaf is gevallen en door passanten is meegenomen. De uil heeft bij de passant in de tuin gestaan en na zijn overlijden vond zijn weduwe dat de uil terug moest. De uil v贸贸r de toren is dus die verdwenen uil en nu is hij weer terug op zijn nest.
De laatste toeristische stop die ik heb gemaakt was bij de Tombe van Nellestein.
Deze Tombe is in 1818 gebouwd en er hebben een aantal bijzettingen plaatsgevonden. V贸贸r de tombe zijn een paar graven en een stukje verderop, onderaan de weg, is een kleine begraafplaats waar ongeveer 80 mensen begraven liggen.
Er waren langs de route nog een aantal andere bezienswaardigheden, maar op een gegeven moment ging mijn lichaam z贸 protesteren dat ik alleen nog maar naar de auto wilde. Het was h茅茅l fijn om mijn vertrouwde karretje dus weer te zien staan.
Ondanks de pijn in mijn benen en voeten heb ik genoten van de omgeving en deze mooie route. Het is misschien wel 茅茅n van de mooiste wandelingen die ik tot nu toe heb gemaakt, dus ik bewaar de route om hem in de toekomst nog eens te lopen 馃榾
Wil je hem zelf eens lopen? Dan kun je de route hier vinden. Let wel op: de route zelf is ongeveer 25 km lang, maar je zult dus een stukje moeten omlopen, omdat je bij Huis te Maarn niet meer rechtdoor kunt. Als je alle bezienswaardigheden ook langs wilt, dan zul je dus ook een aantal extra kilometers moeten afleggen. Ik heb zelf 27 km gelopen en ben alleen afgeweken van de route om de uitkijktoren te beklimmen.
Als je de route zelf gaat lopen, laat me dan vooral weten hoe je het vond!
