Op zaterdag 26 augustus was het dan zo ver: de 40 km wandeling voor het goede doel. Ik heb de route zelf uitgestippeld en wilde graag vanuit mijn woonplaats langs woonplaatsen van geliefden lopen om te finishen bij mijn ouders, op de plek waar ik ben opgegroeid.
Ik heb ervoor gekozen om 40 km te gaan lopen, omdat dit een persoonlijke uitdaging was. In mei jl. heb ik mijn toen verste afstand gelopen, namelijk 35 km. En omdat me dat beter afging dan ik had verwacht, vond ik dat 40 km me ook wel moest lukken en “zo geschiedde”. Ik heb er een goed doel aan gekoppeld, zodat ik extra motivatie zou hebben om de wandeling af te maken.
Om half 7 ging mijn wekker en begon het voorbereidende werk: het intapen van mijn voeten, toevoegen van pelgrimwol (een soort drukverlagende schapenwol) rondom mijn (kleine) tenen en het ontbijt. Ik eet meestal niet veel voordat ik ga lopen, maar voor langere afstanden, zoals 25, 30 of dus 40 km, eet ik vaak iets dat koolhydraten, eiwitten en een klein beetje gezonde vetten bevat. Mijn favoriete ontbijt bestaat uit krokante muesli naturel van Albert Heijn, magere Franse kwark of Skyr, noten (amandelen of notenmix) en tegenwoordig ook wat lijnzaad en fruit. Zo weet ik zeker dat ik van de nodige energie ben voorzien.
Rond half 8 ben ik van huis vertrokken. Rugzak om, regenjas aan, koptelefoon op. Ik ben namelijk gek op het luisteren naar epische muziek. Deze instrumentale muziek die je vaak in soundtracks van films en games hoort of die gemaakt worden door een orkest motiveert me enorm! Ook hou ik wel van een nummer met motiverende tekst en soms luister ik graag naar een audioboek of podcast.
Een paar voorbeelden van mijn favoriete muziek:
Imagine Dragons
30 Seconds to Mars
Two Steps from Hell
De “Formula 1 Theme” (Oh yeah.)
Muziek van Raveleijn (Jep, van de Efteling show)
Muziek uit de film ‘King Arthur: Legend of the Sword’
Hans Zimmer (o.a. Pirates of the Caribbean)
En nog véél meer.
Vanuit mijn huis ben ik richting Broekpolder gelopen, waar het heerlijk rustig was. Een knappe, maar eenzame, Schotse Hooglander tegengekomen, maar dat was het wel. Vanuit de Broekpolder ben ik via de Bommeer en de Vlietlanden richting Delft en Schipluiden gelopen. Dat was een stuk waar ik nog niet eerder ben gekomen, dus dat was leuk!
Wat ik minder leuk vond, was het vrij hoge gras en… De modder. In de Broekpolder ben ik zo diep weggezakt dat ik water en modder in mijn schoenen kreeg. Dat is natuurlijk ruk, want van natte sokken kun je blaren krijgen. Ik had wel extra sokken bij me, maar omdat ik pas 8 km had gelopen, wilde ik ze nog niet wisselen. Dat zou namelijk betekenen dat ik ook de tape en wol zou moeten vervangen, en ik ben behoorlijk zuinig, dus dat vond ik zonde. Het ging gelukkig ook goed. Ik kreeg er in elk geval geen last van.
De volgende plaats op mijn route was Schiedam. Een bekende plek voor me, want hier heb ik veel familie wonen. Vorig jaar heb ik hier in de buurt ook de Schie- en Delflandtocht gelopen. Een supermooie tocht, die helaas dit jaar niet plaatsvond. Jammer, want die had ik ook graag meegedaan!
Ik vergeet ook bijna het hoogtepunt van mijn wandeling te benoemen: het knuffelen met een stel koeien die langs de weg stonden. Ik ben gek op dieren en vind dat koeien iets bijzonders’ hebben. Ik kon het dus niet laten om even te stoppen en ze te gaan aaien ❤ Iets verderop kon ik ook door een opengesteld weiland lopen en dat was maar goed ook, want als de route was afgesloten (in het broedseizoen mag je er niet lopen), kon ik omlopen.
Via Schiedam ben ik naar Vijfsluizen gelopen, een gebied tussen Schiedam en Vlaardingen in. De Beneluxtunnel verbindt deze plek met Pernis, het volgende punt van mijn wandeling.
Ik ben wel eens door de tunnel gefietst, maar nog nooit gelopen. Ik heb van tevoren gecheckt of dit überhaupt wel toegestaan is, maar dat is het gelukkig. De fietstunnel is tegelijkertijd een voetgangerstunnel. Ik vond het op een gekke manier heel bijzonder om hier doorheen te wandelen en ondanks dat het een stukje klimmen was, ging het me heel goed af. Maar eenmaal boven werd de pijn in mijn voeten een stuk erger.
Ik heb mijn tweede pauze genomen (de eerste was in Schiedam, na 15 km. Daar heb ik een superlieve hond geaaid). Toch mijn sokken maar gewisseld, (blaren)pleisters geplakt en mijn kleine tenen opnieuw ingepakt met wol. Het verlichtte de pijn wel iets. Wat voor mij goed werkt, is om tijdens een pauze mijn voeten omhoog te leggen. Soms is dat achterstevoren op een bankje zitten of mijn benen op mijn rugzak leggen, zodat het bloed en vocht vanuit mijn onderlichaam weer iets terug omhoog stroomt.
Door Pernis heb ik nog niet eerder gelopen, dus dat was een leuke ontdekking. Lekker langs het water met een briesje. Maar vanuit Pernis heb ik een lang, recht stuk door een industriegebied gelopen, op weg naar Portugaal. Dat vond ik persoonlijk vreselijk saai en met pijn in je lichaam wordt je tocht dat ineens honderd keer zo zwaar. Dat was echt afzien. Mijn doorzettingsvermogen werd enorm op de proef gesteld, maar wat me op de been hield, was de gedachte dat niemand me hier fatsoenlijk zou kunnen komen ophalen 😂🙈 Want dan zouden ze midden op de weg stil moeten gaan staan en zou ik over de vangrail moeten klimmen. Nope, te veel hinder en gedoe. Doorlopen maar, dus.
Ik ben een paar keer een klein beetje verkeerd gelopen, dus toen ik eenmaal uit het Valckesteynse Bos in Portugaal kwam (overigens ook een aanrader! Klein, maar fijn!) en ik zag dat ik in de buurt van Tussenwater in Hoogvliet was, besloot ik dat ik van de route wilde afwijken. Ik wilde namelijk niet het risico lopen dat ik de route zou afmaken, maar door het verkeerd lopen extra kilometers zou moeten maken. Nee, bedankt!
Ik ben dus via metrostation Tussenwater richting de Gadering en Oudeland gelopen. Op dat moment begon het ook te regenen, en niet zo zachtjes ook. Binnen nog geen vijf minuten was ik zeiknat. Toen kwam wel het besef dat mijn lichaam absoluut niet blij met me was.
Met soppende schoenen, een zo goed als lege telefoon en een bijna-leeg sporthorloge ben ik via het Oudeland Park richting huis gelopen. Toen ik bijna 34 km had gelopen, viel mijn horloge – waarmee ik mijn afstanden bijhoud – uit. KAK.
Mijn telefoon was ook bijna leeg en ondanks dat ik goed was voorbereid door een powerbank mee te nemen, kon ik hem niet opladen, want de kabel deed het blijkbaar niet. Ik heb dus eerlijk gezegd geen idee of ik nu echt 40 km heb gelopen, maar ik heb er ook vrede mee als het 37 km is geworden. Ik weet het niet. Maar wat ik wel weet, is dat mijn lichaam alles in de strijd gooide om te protesteren: ik werd misselijk, mijn linkerbovenbeen deed zeer en mijn voeten… Daar wil ik niet eens meer aan denken. Opnieuw zaten ze opgesloten in mijn schoenen en voelde het alsof ze compleet bekneld werden. De pijn aan mijn voeten bij lange afstanden is altijd het ergst. Dat zuigt letterlijk al het plezier uit de wandelingen.
Rond een uur of vier kwam ik bij het huis van mijn ouders aan; mijn finish. Ik was zó blij dat ik de lift naar boven heb gepakt i.p.v. de trap, wat ik normaal gesproken wel altijd doe, en heb als eerst mijn natte kleding uitgetrokken. Voordat ik heb genoten van een heerlijke, warme douche, heb ik nog even een proteïnereep gegeten om mezelf even op de been te houden. Je kunt je vast voorstellen dat mijn avondeten dus extra lekker smaakte (een “Fit Meal” van XXL Nutrition, vol eiwitten, koolhydraten en gezonde vetten om mijn voorraden aan te vullen). De rest van de avond heb ik weinig gedaan. Wel voorzichtig wat gerekt, maar steeds als ik van de bank opstond was ik vreselijk stijf: ik leek net een bejaarde!
Lopen was allesbehalve prettig, dus mijn honden uitlaten werd een pure marteling. Later die avond werd ik opnieuw misselijk en dat kon ik enigszins oplossen met het eten van beschuitjes. Maar ook mijn buik was compleet van slag. Ik heb er nog tot de volgende dag last van gehad, maar op erge stijfheid na, had ik opvallend weinig last van de overige pijntje. Mijn voeten voelde ik natuurlijk nog, maar ook dat werd langzaamaan minder.
Ik ben nu zo’n 4 dagen verder en heb alweer wat lichte krachttraining kunnen doen. Ik ben blij verrast door hoe snel ik herstelde en ben ontzettend trots op mijn eigen lichaam, én het besluit om ernaar te luisteren toen het aangaf dat het genoeg was. Ik zou dit nog wel eens willen doen, maar dan alleen als ik op maat gemaakte schoenen heb. Die pijn in mijn voeten ben ik zó zat.
Op 9 september loop ik 20 km tijdens de gezamenlijke, afsluitende wandeling van de Walk 4 Veterans in Doorn, en op 23 september sluit ik mijn “seizoen” af met de laatste 30 km van dit jaar. Dat doe ik, zoals de laatste twee jaren, met de Pegasus wandeltocht op de Veluwe. Twee van mijn favoriete wandelingen om mee af te sluiten dus ❤
